الان که نشستم و با خودم فکر می­کنم می­بینم اوضاع مملکت خیلی از سی پیش و قبل از آن بهتر شده. آنقدر بهتر که گاهی به خودم می­گویم کاش سی سال دیرتر بدنیا آمده بودم. شاید اگر سی سال دیرتر بدنیا می­آمدم خوشبخت­تر بودم. نه من، بلکه همه­ی مردم ایران اگر دیرتر بدنیا می­آمدند خوشبخت­تر بودند. نگاه کنید سی سال پیش تنها خودرویی که در خیابان­ها یافت می­شد پیکان بود. همان پیکانی که پارسال عذرش را خواستند و به موزه فرستادندش. اما الان چی؟ سمند و پژو و پراید کمترین خودروهایی هستند که ملت سوار می­شوند. جدای از ریو و زانتیا و ماکسیما و هیوندای و چه و چه و چه!

همین موبایل معمولی را نگاه کنید. همین که الان بچه­های هفت، هشت ساله هم یکی از آن را در جیب­شان دارند. نگاه کنید و به یاد سی سال پیش بیفتید که مجبور بودید برای گرفتن تلفن اسم بنویسید، چند ماهی در صف بمانید و بعد قرعه­کشی می­شد و اسم­تان درنمی­آمد و دوباره قرعه­کشی می­شد و بعد از پیدا کردن پارتی به بدبختی می­آمدند برای­تان وصل می­کردند و … . یه گوشی تلفن هم بهتان می­دادند که مجبور بودی انگشت در سوراخ­های شماره­گیرش فرو کنی و شماره بگیری. اما الان یه سری سیم­کارت پنج­هزارتومانی برای همه اعضای خانواده می­خری و با یک گوشی ارزان قیمت که دیگر لازم نیست یه موشت شماره تلفن از دوست و آشنا را حفظ کنی و یا یادداشت کنی. همه­ی شماره­ها را می­چپانی در همان چند سانت گوشی و هر وقت حواستی درشان می­آوری.

یک مسافرت می­خواستی بروی هزارتا بدبختی داشتی. مشکل حمل و نقل، مشکل اسکان، مشکل خورد و خوراک، گلاب به رویتان مشکل دستشویی و … . ولی الان چی؟ بنشین در هواپیما (فوقش با دو، سه ساعت تاخیر) و آن طرف مملکت بیا پایین. هر گوشه هم که خواستی چادر مسافرتی را علم کن و دستشویی عمومی هم که همه جا هست. واقعا دیگر چه مشکلی داری؟

مثلا همین برنج؛ آن موقع فقط یک نوع برنج ایرانی داشتیم که گیر کمتر کسی می­آمد تا بخورد. گرچه الان هم برنج ایرانی گیر کسی نمی­آید اما به جایش انواع برنج­های هندی و پاکستانی در بازار موجود است با قیمتی ارزان­تر و پختی بهتر و آسان­تر.

سی سال پیش رو یادت بیاور که مادرت مجبور بود سر سیاه زمستان یخ حوض را بشکند و لباس بشوید اما الان در لباسشویی را باز می­کنی و لباس­های گلوله شده را داخل شوت آن می­کنی، دکمه را می­زنی و روی کاناپه لم می­دهی. تازه همسرت هم دیگر مجبور نیست مثل سی سال پیش سه فتیله­ای را روشن کند و برای سرکار غذا درست کند. انواع و اقسام ادوات آشپزی در بازار هست. تازه دیگر قرار نیست خودت هم منت همسرت را بکشی تا یک وعده غذا برایت درست کند.

واقعا الان که فکرش را می­کنم می­بینم خیلی آدم ناشکری بودم. باید از درگاه خداوند طلب مغفرت کنم و برای این خوشبختی که نسبت به سی سال پیش بدست آوردم به درگاهش شکرگزاری کنم. خدایا من خیلی خوشبختم. آنقدر خوشبخت که از خوشحالی در پوستم نمی­گنجم. فقط می­ترسم نکند یکهو از خوشحالی سکته کنم و بمیرم.  

نگاشته شده توسط اردشیر غفاربیگی(کاتوزیان سابق) مورخ شنبه 1387/12/10 |