منتشر شده در بام کویر: متاسفانه آنچه که از نام کرمان در بعضی از شهرهای کشور پیچیده چیزی نیست جز شهری بدون قانون و رعایت مقررات. آوازه­ی فاجعه­وار بودن رانندگی در شهرهایی چون کرمان، زرند و رفسنجان در شهرهای دیگر هم پیچیده است. چه این­که پربیراه نیست اگر بگوییم که رانندگی در کرمان احتیاج به عنصری به نام «اعصاب پولادین» دارد تا بتوان با بستن چشم­ها نه هنگام رانندگی بلکه هنگام مواجه شدن با کمی­­ها و کاستی­های موجود در شهر به راه خود ادامه داد. اصلا شاید ما هم جز کسانی هستیم که دیگران مجبور می­کنیم تا با مجهز کردن خود به اعصابی پولادین از کنار عبور کنند! آیا این­طور نیست؟

حرف­های کلیشه­ای...

با گسترش طولی و عرضی شهرها و اضافه شدن جمعیت، تعداد خودروهایی که در درون شهر تردد می­کنند نیز افزایش پیدا می­کند. قطعا با افزایش خودروها، خیابان­های شهر دیگر گنجایش این همه وسیله­ی نقلیه را نخواهد داشت. بنابراین شهر شلوغ و رانندگی سخت می­شود. سخت و طاقت­فرسا شدن رانندگی مساویست با ضعیف شدن اعصاب و نهایتا تصادف. پس باید چاره­ای اندیدشید و شهر را از رفتن به سوی چنین وضعیتی نجات داد. وضعیتی که زندگی را در شهری چون کرمان روز به روز سخت­تر می­کند.

چکار کنیم، چکار نکنیم؟

همیشه وقتی مشکلاتی از این دست پیش می­آید آنان که بر مسند کارند سریع دستور تشکیل جلسات متعدد را می­دهند و با طرح سوال معروف «چکار کنیم، چکار نکنیم» به بحث و تبادل نظر می­پردازند. یکی از ارگان­هایی که همواره در صدد کسب راهکار برای مشکل حل شدن ترافیک بوده، شهرداری است.

شهرداری برای متناسب کردت خیابان­ها با تعداد خودروها دست به کار جالبی زده است. این متولی امور شهری, بهترین راه برای حل مشکلات شلوغی شهر را قطع کردن درختان و تعریض خیابان می­دانند و تاکنون هزاران اصله درخت از معابر مختلف و کوجه­ها، توسط همکاران عزیز کرمانی از نفس افتاده­­اند.

پیرمردی که در گوشه‌ای از یکی از همین خیابان­هایی که درختانش قطع شده است، حجره‌ی محقری دارد، ناامیدانه نگاهی به خیابان می‌اندازد و می‌گوید: «آن زمانی که در بازار شاگردی می‌کردم این درخت‌ها همه «ترکه» بودند حیف که دیگر اثری از آثارشان نیست. خدا ازشان نگذرد خیابان بیابان کردند.»

تابلوهای بی­خاصیت!

اداره­ی راهنمایی و رانندگی با نصب علایم مختلف سعی در کنترل ترافیک دارد. اما در بیشتر وئاقع این علایم جواب نمی­دهند. یک راننده­ی تاکسی خطی در مورد تابلوهای هشداردهنده­ی راهنمایی و رانندگی می­گوید: «وقتی پشت فرمان می­نشینی باید شش دانگ حواست به رانندگی باشد. اگر یک لحظه غفلت کنی باختی. بطوریکه می­زنند جلوبندی ماشینت را پایین می­آورند. تو این وضعیت شما بگو می­شه به اطراف نگاه کرد و دنبال تابلو گشت؟»

بسیار اتفاق افتاده است که راهنمایی و رانندگی خیابانی را یک­طرفه کرده است. اما اکثر شهروندان بدون توجه به تابلوهای موجود، ره خویش گرفته­اند و رفته­اند. سربازی که جلوی یکی از این نوع حیابان­ها کشیک می­دهد در مورد رفتار کرمانی­ها می­گوید: «کافی یک لحظه غفلت کنم. یا سر پستم نباشم. هیچ احد الناسی رعایت نمی­کند. تازه وقتی جلویشان را می­گیرم می­گویند تابلوی چی؟ کشک چی؟ از کی تا حالا اینجا تابلوی ورود ممنوع زده­اند؟ این وسط یک چیزی هم بدهکار می­شیم!» سرباز سبزپوش سینه­ای صاف می­کند و با لبخندی تمسخرآمیز ادامه می­دهد: «مردم کرمانن دیگه! تا به چیزی عادت کردند، صد سال طول می­کشد تا عادت از سرشون بره.»

چراغ­های راهنمایی هم از آن دسته علایمی هستند که گهگاه نادیده گرفته می­شوند. پلیس یکی از چهاراره­ها می­گوید: «بعضی از راننذگان نگاه به چراغ روبرویشان نمی­کنند. به محضی که چراغ خیابان بغلی زرد شد به وسط چهارراه می­آیند. هم راه را می­بندند هم ممکن است باعث تصادف شوند.»

کدام تابلو؟

کمبود تابلوهای راهنمایی در خیابان­های شهر هم یکی از دلایل بد رانندگی کردن و به هم زدن اعصاب دیگران است. اکثر تابلوهای موجود در خیابان­های شهر مربوط به سی یا چهل سال پیش است. یکی از همشهریانی که بابت سرعت غیرمجاز در بلوار جمهوری توسط پلیس جریمه شده است با صدای بلند فریاد می­زند و از ماموران راهنمایی و رانندگی می­خواهد؛ «اول برید یک نابلوی حداقل سرعت، حداکثر سرعت توی این بلوار خراب شده نصب کنید بعد بیایید دوربین کار بگذارید و فرت فرت مردم را جریمه کنید!» شخص دیگری نیز می­گوید: «مگر یه کارمند چقدر در ماه حقوق می­گیرد که همین چندرغاز را هم باید تحت عنوان جرایم رانندگی تقدیم برادران نیروی انتظامی کند!»

یکی از اهالی خیابان ادیب با اشاره به یکی از چراغ­های راهنمایی سه­راه بهزاد (یا سه­راه ادیب یا چهارراه هر دو!) از نقص فنی چراغ­های راهنمایی شکوه ما­کند و می­گوید: «ماه­هاست که چراغ سبز یکی از چراغ­های این چهارراه از کار افتاده است اما هرگز درست نشده­است. خیلی­ها هم بخاطر خاموش بودن چراغ دچار اشتباه شده­اند و از چهارراه عبور کردند و جریمه شده­اند. تازه کله­ی یکی از چراغ­های راهنمایی چهارراه احمدی هم تا چند وقت پیش اولنگون [آویزون] بود که بزنم به تخته بالاخره تعمیر شد!» ناراحتی بابت جرایم رانندگی همچنان وجود دارد. یکی از شهرندان معتقد است که باید نام اداره­ی راهنمایی و رانندگی کرمان به اداره­ی جرایم رانندگی تغییر یابد! او می­گوید: «هیچ­وقت نشده که ما را راهنمایی کنند، همیشه جریمه شده­ایم!»

 به هرحال تمام این نقص­ها دست به دست هم داده تا چهره­ی خیابان­های کرمان همچون کلافی سردرگم به نظر برسند که غرق شدن در آن به همان اعصاب پولادین نیاز دارد.

نگاشته شده توسط اردشیر غفاربیگی(کاتوزیان سابق) مورخ چهارشنبه 1388/02/09 |