پس از نه سال

پس از نه سال قدم گذاشتن به مکانی مقدس؛ آه خدایا چه لذت­بخش است. در یکی از پست­های قبلی نوشته بودم که آخرین بار با زنده­یاد پدر به «مشهد» رفته بودم. در این نه سال هربار که عزم سفر کردم مشکلی پیش می­آمد. حتی تیرماه بلیت قطار هم گرفتم اما روز حرکت آن­ها را پس دادم. اما این­بار قضیه فرق می­کرد. باید می­رفتم و رفتم. چند روز را در فضای روحانی حرم امام رضا(ع) سر کردم و مطمئنم که این سفر تاثیر زیادی در زندگی­ام خواهد گذاشت.

همیشه وقتی سفر به دل می­چسبد که یک همسفر خوب داشته باشی. در این سفر کسی همراهم بود که فکر می­کنم که دیگر وجودمان به یکدیگر بسته شده است. مدت کم و همچنین «محدودیت مالی» مانع از این شد که بیشتر بمانیم، اما همین چند روز هم غنیمت بود.

نقطه­ی عطف این سفر (البته پس از زیارت امام رضا) عزیمت به آرامگاه فردوسی بود که بزودی شرح آن را همراه باعکس­هایی که امیرسام (با دوربین عاریه­ای!!!!) انداخته است روی وبلاگ می­گذارم.

دوست داشتم سری هم به نیشابور، مزار «خیام» و «استاد کمال­الملک» بزنم اما متاسفانه نشد. ان­شاءالله در سفرهای آتی. وقت ترک مشهد حسابی دلم گرفت از امام رضا خواستم دوباره بطلبد. همسفرم که حالش از من بدتر بود. به هر حال روزها و دقایق خوشی بود که گذشت.

همیشه وقتی از شهری به شهر دیگر می­روید خیلی سریع متوجه تفاوت­های شهر مورد نظر با زادگاه­تان می شوید:

خوش به حال بچه­های مشهد!

یکی از نکات جالب شهر مشهد، «پارک­های» این شهر بود که با ظرافت خاصی ساخته شده بودند. در یکی از این پارک­ها تنه­ی درخت را حلقه حلقه کرده و از حلقه­های چوبی بعنوان «مصالح» برای ساخت پله و محوطه­سازی استفاده کرده بودند. کف محل بازی کودکان با نوعی پارکت نرم پوشانده شده بود تا هنگامی­که کودک به زمین می­افتد آسیب جدی نبیند. من که در پارک­های کرمان چنین چیزی ندیده­ام، اگر شما دیدید خبرم کنید تا ببینم. در پارک ملت این شهر که وسعتی به اندازه­ی یک پارک ملت! دارد(چیزی برای مقایسه­اش پیدا نکردم) همه «عجله» داشتند و مدام دنبال یکدیگر می­دویدند. از پیر گرفته جوان و پیرمرد و پیرزن، آخر نفهمیدم این همه عجله برای چیست، نمی­دانم شاید داشتند «گرگم به هوا» یا «بزن بدو» بازی می­کردند.  

موبایل پارک

کرایه­ی تاکسی در این شهر نرخ ثابتی نداشت. یکی 100 تومان می­گرفت، یکی 150 تومان و یکی هم 200 تومان. بعضی هم از تاکسی­متر استفاده می­کردند؛ متری 4 تومان. نرخ ماشین­های دربستی هم که سر به فلک می­کشید.

در این چند وقته همه نوع موبایلی دیده بودیم؛ دائمی، اعتباری، ایرانسل، تالیا، همراه اول، همراه دوم، سوم، چهارم و ... . اما در مشهد موبایل پارک هم دیدیم. نوع پیشرفته­ی کارت پارک خودمان که در بعضی از خیابان­های شلوغ شهر استفاده می­شود و اتفاقا درآمد خوبی را هم نصیب شهرداری کرده است.

کاسبهای ذاتی

اکثر مردم مشهد به کسب و کار مشغولند، گویا کاسبی در ذات­شان نهفته شده است. وقتی از جلوی مغازه­ها رد می­شوی با انواع روش­ها و ترفندهای مختلف جذبت می­کنند. حداقل کارشان این است که می­گویند: «بفرمایید»، بعضی­ها فهرستی از کالاهایشان

کلا کاسب­های مشهدی نقطه­ی مخالف کاسب­های کرمانی اند که هیچوقت حوصله­ی مشتری ندارند، اگر شاگردشان نباشند کاسبی را تعطیل می­کنند، اگر قیمت ده­تا جنس را بپرسی ولی خرید نکنی، کمترین کار آقای (یا به احتمال ضعیف خانم) کاسب این است که کمی غرغر کند و  شدیدتر اینکه با یک تیپای جانانه از مغازه بیرونت کند.

را در فاصله­ی کوتاه عبور از جلوی مغازه ارائه می­کردند، دیگری وقتی دستت را پر می­دید می­گفت: «از ما هم خرید کنید تخفیف ویژه میدیم»، یا اگر زن و شوهری جوانی را می­دیدند می­گفتند: «تو این مغازه یه زوج­های جوون خدمات ویژه ارائه می­کنیم». کلا کاسب­های مشهدی نقطه­ی مخالف کاسب­های کرمانی اند که هیچوقت حوصله­ی مشتری ندارند، اگر شاگردشان نباشند کاسبی را تعطیل می­کنند، اگر قیمت ده­تا جنس را بپرسی ولی خرید نکنی، کمترین کار آقای (یا به احتمال ضعیف خانم) کاسب این است که کمی غرغر کند و  شدیدتر اینکه با یک تیپای جانانه از مغازه بیرونت کند.

راستی دم ورودی آرامگاه فردوسی پسری دوان­دوان آمد و یک «گل رز» بدون ساقه را به یک «خانم محترم و جوان» که دست در دست شوهرش در رویا به سر می­برد هدیه کرد. بعد رو کرد به خانم جوان که از این حرکت پسر متعجب شده بود و گفت:«پولش را هر چی دلتون خواست بدین!» خب؛ این هم یک جورش است.

مشهد شهر علم و دانش و چیپس­پنیر

در هر کوی برزنی از این شهر بزرگ یک مرکز آموزش عالی وجود داشت. خلاصه اینکه انواع و اقسام دانشگاه­ها را می­توانی ببینی. از «دانشگاه آزاد» گرفته تا «علمی، کاربردی» ، «پودمانی» ، «انتفاعی» و «غیر انتفاعی» و ... . جوانان خوش تیپ دانشجو هم که ماشالله هزار ماشاالله کم نبودند. جالب­تر این­که هر جا دانشگاهی بود در کنارش «کافی­شاپی» مملو از همین دانشجوهای خوش­تیپ خودنمایی می­کرد. این مکان­های رمانتیک برای عزیزان دانشجو هم فال بود هم تماشا. زیرا باعث می­شدند وقت­های بیکاری و یا احتمال وقت­هایی را که اصلا حوصله­ی گوش دادن به حرف­های تکراری «استاد محترم» را ندارد به «بطالت» نگذرانند، البته با دوستان و همکلاسی­های عزیز و احتمالا با خوردن «چیپس­پنیر»!

قندیل شدم!

قبلا معتقد بودم که «سرما» قابل تحمل­تر از گرماست. اما سرمای مشهد باعث شد تا در اعتقادم تجدید نظر کنم. روز چهارشنبه – اولین روز حضور در مشهد- آنقدر سرد بود که مجبور شدم ژاکت امیرسام را که تازه کادو گرفته بود قرض کنم و روی ژاکت و زیر کاپشنم بپوشم. البته روزهای بعد کم­کم به سرما عادت کردم.

خلاصه این سفر پر بود از خاطرات ریز و درشتی که برای همیشه در خاطرم خواهد ماند.

نگاشته شده توسط اردشیر غفاربیگی مورخ شنبه 1386/09/10 |