اغلب رونامه­خوان­های کرمانی با نشریه­ی «بام کویر» آشنایند. نشریه­ای که از شهریور سال 85 شروع به کار کرد و در مرداد 87 به کار خود پایان داد. بام در این مدت کوتاه دوساله خبرها و گزارش­های جنجالی، نیمه­جنجالی و  ابسیلون­جنجالی را در خود جای داد. البته توقف یکباره­ی آن دور از انتظار بود و پس از این اتفاق شایعات جالب­انگیزی پشت آن راه افتاد که نگارنده از بیان آنها معذور است. با توقف انتشار بام کویر بازیکنان این تیم (همان هیات تحریریه) لحضه­ای در خود فرو رفتند و در خلوت خود کاسه­ی معروفی به نام «چه­کنم، چه کنم» و یا نسخه­ی جدید آن «چککککار کنم، چککککار نکنم» بر دست گرفتند و برای آینده­ی شغلی خود «خفتو» بافتند.(اصطلاح کرمانی کنایه از خیالبافی)

چندی از افراد هیات محترم تحریریه مانند «دکتر افشین خان اسدی» و «مهندس محسن بنی­فاطمه گل­گلاب» که روزنامه نگاری اوقات فراغت­شان را پر می­کرد، کمافی­السابق به شغل­های قبلی خود همچنان با قدرت تمام ادامه دادند.

تنی چند هم از دوستان مانند ... و ... و ... و غیره سریعا با انتقالی پرسر و صدا  با مبالغی که همچنان سکرت(همون سری) مانده است، جذب نشریات دیگر شدند و قلم زدن­های خود را ادامه دادند. بعضی­ها هم دچار یک بام و دو هوازدگی شدند و ماندند میان رفتن و ماندن. فلانی و فلانی رفتند، چند روزی هم با تیم­های مختلف تمرین کردند اما یا بر سر مسایل مالی یا کاری کنار نیامده و برگشتند. اما گروهی هم ریسک کردند و ماندند...

آنها که ماندند

افرادی که ماندند با این آرزو که روزی،روزگاری بام کویر دوباره پا بگیرد شرو ع به شمردن روزها و هفته­ها کردند. هر چند از جانب مسوولین امر وعده­هایی نیز داده می­شد اما در این پنج، شش ماهه هیچ وعده­ای عملی نشد و به نظر می رسد کم کم دارد نوشتن هم از یادشان می رود.

اما دوباره چند روزی است فرمان آماده­باش به سربازان قلم بدست صادر شده است. با توجه به اینکه احتمال دارد این فرمان هم توخالی از آب درآید و حمله­ای در کار نباشد به دوستان عزیز پیشنهاد می­کنیم کمی به فکر فرو روند و برای رفع مشکل بیکاری خود دنبال چاره باشند. البته گروه همیشه در صحنه­ی مفشو استعداد تنی چند از دوستان و همکاران را در نظر گرفته و برای آنها شغل مناسبی در نظر گرفته است که توجه ایشان را به آن جلب می­کنیم:

وحید قرایی: بزرگمرد عرصه­ی خبرنگاری و خبرکشانی! وحید خان به عنوان یکی از ستون­های بام کمک شایانی به در هوا بودن آن نمود. متاسفانه تعطیلی بام همزمان شد با پا به عرصه­ی وجود گذاشتن دخترخانم آقای قرایی. با در نظر گرفتن اینکه وحید خان در این پنج ماه حسابی با فوت و فن بچه­داری آشنا شده­ و از تمام جیک و پیک این هنری که سال­ها در سیطره­ی زنان قبضه شده بود، آگاه شده­اند، پیشنهاد می­کنیم نام خود را برای همیشه به عنوان اولین «مرد بچه­نگدار» در تاریخ ثبت نمایند. این بهترین شغل برای کسی که به خاطر مسایل امنیتی وبلاگش را تعطیل کرده است و دیگر جایی برای عرضه نظراتش ندارد.

امیر حسین­رضایی:  عکاس جوان نشریه که کلا متخصص ثبت تصاویر از پیرمردان کرمانی است. اما انگار تغییر دوربینش از نیمه آماتور به حرفه­ای برایش خوش یمن نبود و با تعطیلی بام کار او هم تعطیل شد. مفشو به این جوان بااستعداد و خوش ذوق پیشنهاد می­کند دوربینش را برداشته به مکان­های تاریخی کرمان همچون باغ شاهزاده، حمام گنجعلیخان، یخدان مویدی و ... رفته و از ملت توریست و غیرتوریست و گردشگر و چرخشگر عکس یادگاری فوری و «دیجیتال» بیاندازد.

مرتضی صفری: آچار فرانسه نشریه که اواخر تعطیلی بام پا توی کفش حسین­رضایی کرد و عکاسی ورزشی را آغاز کرد. اما از آنجا که مرتضی خان توانایی­های بیشتری در مسایل پشت پرده روزنامه­نگاری دارد بهتر عکاسی را به همان حسین­رضایی بسپارد و کاری را که ما پیشنهاد می­کنیم انجام دهد. از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان یک مدت کار آقای صفری شده بود نقد کردن چک و زنده کردن پول­های مرده و نیمه مردهی نشریه. بنابراین ما معتقدیم مرتضی خان باید با ظاهر کردن یک سبیل از بناگوش دررفته پشت لبش و فر زدن موهای خوش فرمش به شغل شریف «شرخری» پرداخته و از کاهش نقدینگی در بازار جلوگیری کند.

علی­اصغر هنرمند: مسوول صفحه­ی IT نشریه کسی نیست جز علی­اصغرخان هنرمند که با اینکه در حوزه­ی پزشکی فعالیت می­کند با هنرمندی تمام «ماتریس» بام کویر را سرپا نگه داشت. یکی از بخش­های پرطرفدار صفحه دکتر علی­اصغر، معرفی و چگونگی دریافت (همان دانلود) نرم­افزار از اینترنت بود. از آنجا که دکتر در پیدا کردن و دانلود نرم­افزارهای کاربردی خبره می­باشند پیشنهاد می­کنیم بروند توی کار دانلود نرم­افزار و تکثیر بر روی CD و DVD. به عبارتی همان CD  فروشی که حداقل درآمدش از روزنامه نگاری برای ایشان بهتر است.

سعید قرایی: دبیر سرویس ورزشی بام کویر اینروزها بدجوری بیکار شده. از آنجا که با نوشته­های تندش به هیچکس رحم نکرد علاوه بر بیکای تنها نیز شده است و عنقریب است که این طفل معصوم به بیماری خانمان­سوز «افسوسردگی» مبتلا شود. حتی تعویض مدیرکل تربیت بدنی هم دردی از او دوا نکرد. طفلی حتی جرات نوشتن در وبلاگش را هم ندارد. چونکه دیگر طوطی و سیمرغ و بلبل و کرکس و ... هم کامپیوتر دارند و با هر قلم تندش پر و بالی برایش تکان می­دهد. پس به او حق می­دهیم که دنبال یه شغل جدید باشد. از آنجا که در نشریه هیچ حروف­چینی حاضر نبود مطالب آقا سعید را تایپ کند مجبور بور همه را خودش تایپ می­کرد. بنابراین پیشنهاد می­کنیم با توجه به مهارتی که در این چند وقته در تایپ یک انگشتی و گاهی دوانگشتی کسب کرده است و همچنین بخاطر آشنایی نسبی با مسایل حقوقی (بواسطه تحصیل بلندمدت در رشته­ی حقوق) می­تواند جلوی دادگستری کرمان بساط کند و برای جماعت خواهان و خوانده  دادخواست تنظیم و تایپ کند.

امیر غفاربیگی: با ورزشی­نویسی شروع کرد اما به جایی نرسید، رفت دنبال نوشته از جامعه اما آنجا هم برای او نه نانی داشت نه نوایی. الان هم که رفته دنبال عکاسی که قطعا در این زمینه هم به جایی نخواهد رسید. یکی از بی­استعدادترین روزنامه نگاران کرمانی که نمی­دانم چرا اصرار دارد که در این وادی باقی بماند. یکی از تخصص­های غفاربیگی کار کردن با کد بلاگفا که تاکنون آنرا برای بسیاری از بلاگرهای کرمانی بصورت مجانی و صلواتی انجام داده است. به او پیشنهاد می­کنیم همین رویه را پیش بگیرد چونکه در حوزه­های دیگر جامعه امیدی به او نیست. همان بیکار بماند بهتر است تا باکار. 

و دوستان دیگری که بدلیل بعضی مسایل از گفتن شغل آنها معذوریم.

ته­نوشت: مطالب بالا شوخی بیش نبود و ما همچنان به بام کویر عشق می­ورزیم و بی­صبرانه منتظر ابراز وجودش هستیم.

من کویرم؛/ تا به بام دو جهان لیک مرا راهی نیست،/ گر نخواهی به دو چشمم نم باران بخشی.

نگاشته شده توسط اردشیر غفاربیگی(کاتوزیان سابق) مورخ شنبه 1387/10/28 |